Letting Go of Control and Trusting God Fully
Controle loslaten en God volledig vertrouwen. Scroll omlaag voor Nederlandse vertaling.
Control can look responsible from the outside. It can sound wise, careful, and mature. It can hide behind planning, saving, discipline, and even spiritual language.
But inside, control often feels different.
It feels like fear.
It feels like a tight chest when the bank account drops. It feels like guilt when food is eaten instead of saved, spent, measured, or managed. It feels like the constant need to prevent tomorrow from falling apart. It feels like a voice that says, “If you make one mistake, everything will be ruined.”
For many years, I thought certain struggles came mainly from outside pressure. When I thought about anorexia, for example, I thought of fashion magazines, thin models, and a culture obsessed with appearance. Those things can be harmful, and they can shape how people see their bodies. But I later began to understand something deeper: eating disorders and struggles around food are complex. They can involve emotional pain, anxiety, trauma, perfectionism, biology, relationships, and the human desire to feel safe.
This post is a faith reflection, not medical advice. If you or someone you love is struggling with anorexia, food restriction, food intolerance symptoms, or distress around eating, please seek help . Click here. God’s care often reaches us through creative recovery coaching.
My own “disease pattern” was not only about food or appearance. It showed up strongly in money. I wanted to control the finances. Every little bit left over had to be saved for the next day. On the surface, that looked careful. But underneath, stress grew worse. I was not simply planning. I was afraid.
The deeper root was perfectionism and fear of making mistakes.
I wanted to be perfect. I wanted to do everything right. I wanted to let go of everything for Jesus and follow Him completely. And in many ways, that desire was genuine. We grew spiritually. We saw God provide shelter. We had places to stay. We had food to eat.
But often, we did not have a full purse.
And that exposed something in me.
God was teaching me that surrender is not only about giving up possessions. It is also about giving up the illusion that I can keep myself safe by controlling everything.

Control often begins as a search for safety
Most people do not become controlling because they enjoy stress. Control usually begins as a way to feel safe.
When life feels uncertain, the mind searches for something it can manage. For one person, that might be the calendar. For another, it might be money. For someone else, it might be food, exercise, cleaning, relationships, or spiritual performance.
The thought behind it is often simple:
“If I can manage this one thing perfectly, maybe I will be okay.”
That thought can become powerful. It can feel almost holy, especially when control attaches itself to good things. Saving money is wise. Eating carefully can be wise. Planning ahead is wise. Taking responsibility is wise.
But wisdom and fear do not produce the same fruit.
Wisdom brings steadiness. Fear brings tension.
Wisdom can rest after doing what is needed. Fear keeps checking, counting, measuring, and worrying.
Wisdom says, “I will be faithful with what God has given me today.” Fear says, “If I do not carry tomorrow now, I will not survive it.”
That difference matters. The outward behavior may look the same for a while, but the inner world is completely different. A person can save money in peace, or save money in panic. A person can eat with care, or eat under accusation. A person can follow Jesus with joy, or follow Him while secretly trying to earn safety.
Control promises peace, but it usually creates more fear. The harder I tried to secure tomorrow, the more fragile tomorrow felt.
Perfectionism can wear a spiritual mask
Perfectionism is exhausting because it never says, “Enough.”
It moves the line every time we reach it. If we save some money, we should have saved more. If we make one wise choice, we should have made five. If we surrender something to God, perfectionism asks why we still struggle with fear.
For believers, perfectionism can become especially confusing. We want to obey Jesus. We want to live with open hands. We want to be faithful, generous, pure, and trusting. Those desires are good.
But fear can twist even good desire into pressure.
Jesus once told a wealthy young man that if he wanted to be perfect, he should sell his possessions, give to the poor, and follow Him. That story can pierce the heart. For some, it becomes an invitation into freedom. For others, it can become another measuring stick.
“I must give up everything.”
“I must never be afraid.”
“I must prove that I trust God.”
“If I still feel anxious, I must be failing.”
That is not the voice of the Good Shepherd.
Jesus does call us to surrender. He does ask for our whole life. He does lead us away from false security. But He does not drive His children with hostile voices. He does not shame us into trust. He invites, corrects, teaches, and carries.
There is a difference between conviction and accusation.
Conviction is specific and hopeful. It draws us toward God.
Accusation is vague and crushing. It pushes us into hiding.
Conviction may say, “You are clinging to money because you are afraid. Come to Me.” Accusation says, “You are a terrible believer. You will never learn. God must be disappointed in you.”
One leads to confession and rest. The other leads to more control.
Learning to recognize that difference has been part of learning to live freely.
God may provide without giving us the kind of security we want
This is one of the hardest lessons.
God provides, but He does not always provide in the form we prefer.
I wanted provision to look like a full purse. I wanted enough stored away so I would not have to feel vulnerable. I wanted visible proof that tomorrow was covered. Then I could relax.
But many times, God provided differently.
A place to stay.
Food for the day.
Help at the right time.
Strength for the next step.
Grace when the plan changed.
Those gifts were real. They were not lesser forms of care. Yet they forced me to face the question: Do I trust God only when I can see the supply in advance?
The Israelites faced a similar lesson in the wilderness. Manna came daily. They could not store it up for the whole journey. They had to receive bread for today and trust God for tomorrow.
That daily dependence can feel uncomfortable. It exposes how much we prefer stockpiles to trust. It shows how quickly we turn blessings into shields against needing God.
Money is not evil. Planning is not wrong. Savings can be a gift. But no amount of money can become the eternal Father. No budget can hold us the way God holds us. No full account can promise what only God can promise.
Deuteronomy 33:27 says that the eternal God is our refuge, and underneath are His everlasting arms.
That image is tender and strong. God is not merely standing nearby with advice. His arms are underneath. Before we fall, He is already there. Before we solve the problem, He is already present. Before we feel brave, He is already holding us.

Open hands are learned through daily practice
Letting go of control rarely happens all at once. It is usually learned in small moments, repeated many times.
Open hands are not passive. They do not mean we stop caring, stop working, or stop making wise choices. Open hands mean we stop pretending to be God.
We still make a budget. We still prepare meals. We still seek help. We still make decisions. But we do these things as children, not as orphans.
An orphan spirit says, “No one will care for me, so I must secure everything myself.”
A childlike spirit says, “I have a Father, so I can be faithful today and trust Him with what I cannot hold.”
That shift can take time. Fear may not disappear overnight. The old voices may return. The body may still react to uncertainty. The mind may still reach for control.
When that happens, the answer is not self-condemnation. The answer is returning.
Again and again, we return to the Father.
We can pray simple prayers like:
“Father, I feel afraid, but I choose to bring this fear to You.”
“Jesus, show me what responsibility is mine today and what I am trying to carry alone.”
“Holy Spirit, help me recognize the difference between wisdom and panic.”
“Lord, teach me to live with open hands.”
Sometimes surrender looks like giving something away. Sometimes it looks like eating a meal without punishing yourself in your thoughts. Sometimes it looks like paying a bill and refusing to spiral. Sometimes it looks like asking for help. Sometimes it looks like resting when there is still more to do.
Control says rest must be earned.
God says rest is part of trust.
The voices of guilt do not get the final word
One of the most painful parts of control is the inner commentary that comes with it.
“You should have known better.”
“You spent too much.”
“You ate too much.”
“You did not save enough.”
“You are not spiritual enough.”
“You are failing again.”
These voices can feel powerful because they sound urgent. They demand immediate obedience. They create pressure, and pressure can feel like truth.
But guilt is not always truth.
The Holy Spirit may correct us, but He does not torment us. He may reveal sin, fear, or unbelief, but He does so to heal and restore. God’s correction is firm, but it is never cruel.
When hostile thoughts accuse us, we can answer them with truth.
Not loud, dramatic truth. Simple truth.
“I am not my fear.”
“I am allowed to ask for help.”
“God is my Father.”
“I can be responsible without being ruled by panic.”
“Jesus is teaching me.”
“I do not have to earn love by being perfect.”
This is not denial. It is spiritual resistance. It is refusing to let fear disciple us.
A heart shaped by fear will always demand more control. A heart held by the Father can slowly learn peace.
Trusting God fully does not mean feeling fearless
Many people think trust means calm feelings all the time. If they feel anxious, they assume they are not trusting God.
But trust is often practiced while fear is still present.
Trust is taking the next faithful step while your hands tremble. Trust is praying before you check the numbers again. Trust is receiving food as a gift instead of a threat. Trust is making a wise plan, then refusing to worship the plan.
Trust is also honest.
God is not helped by our pretending. We can tell Him the truth.
“Lord, I want to trust You, but I am scared.”
“Father, I believe You provide, but I still want visible proof.”
“Jesus, I want to follow You, but I also want control.”
These prayers are not failures. They are openings. They bring the hidden struggle into the light, where grace can meet it.
Letting Go of Control and Trusting God Fully is not a one-time lesson we master. It is a lifelong walk with a faithful Father. Each season reveals new places where our hands have tightened again. Each season also reveals more of God’s patience.
He does not shame us for needing to learn again.
He keeps inviting us deeper.
Where might God be asking for your open hands?
The question is not only, “What should I give up?”
A better question may be, “Where am I trying to feel safe without trusting God?”
Maybe it is money.
Maybe it is food.
Maybe it is your body.
Maybe it is your reputation.
Maybe it is your home.
Maybe it is your future.
Maybe it is being right.
Maybe it is never making mistakes.
God may not ask everyone to release the same thing in the same way. But He does ask every heart to surrender its false refuges.
This surrender is not empty loss. It is an exchange.
We release the tight grip of fear, and we receive the care of the Father.
We release perfectionism, and we receive mercy.
We release accusation, and we receive the voice of the Shepherd.
We release tomorrow, and we receive grace for today.
The eternal God is still our refuge. His everlasting arms are still underneath us.
So take one small step. Open your hands. Name the place where control has become heavy. Bring it honestly to Jesus.
He is not waiting to condemn you.
He is ready to teach you how to trust, how to rest, and how to live as a beloved child in the Father’s care.
De controle loslaten en volledig op God vertrouwen.
Controle kan van buitenaf verantwoordelijk overkomen. Het kan wijs, zorgvuldig en volwassen klinken. Het kan zich verschuilen achter planning, sparen, discipline en zelfs spirituele taal.
Maar innerlijk voelt controle vaak anders aan.
Het voelt als angst.
Het voelt als een beklemmend gevoel op de borst wanneer de bankrekening leegloopt. Het voelt als schuldgevoel wanneer er gegeten wordt in plaats van gespaard, uitgegeven, afgemeten of beheerd. Het voelt als de constante behoefte om te voorkomen dat de toekomst in duigen valt. Het voelt als een stem die zegt: "Als je één fout maakt, is alles verpest."
Jarenlang dacht ik dat bepaalde problemen vooral voortkwamen uit druk van buitenaf. Als ik bijvoorbeeld aan anorexia dacht, dacht ik aan modebladen, dunne modellen en een cultuur die geobsedeerd is door uiterlijk. Die dingen kunnen schadelijk zijn en bepalen hoe mensen naar hun lichaam kijken. Maar later begon ik iets diepers te begrijpen: eetstoornissen en problemen rondom eten zijn complex. Ze kunnen te maken hebben met emotionele pijn, angst, trauma, perfectionisme, biologische factoren, relaties en het menselijke verlangen naar veiligheid.
Dit bericht is een reflectie vanuit geloof, geen medisch advies. Als jij, of iemand van wie je houdt worstelt met anorexia, voedselbeperking, symptomen van voedselintolerantie of problemen met eten, zoek dan hulp: klik op deze pagina.
Gods zorg bereikt ons vaak via creatief herstelcoaching.
Mijn eigen ‘ziektepatroon’ ging niet alleen over eten of uiterlijk. Het uitte zich vooral in geldzaken. Ik wilde de financiën onder controle hebben. Elk klein beetje dat overbleef, moest ik bewaren voor de volgende dag. Aan de buitenkant leek dat zorgvuldig. Maar onderhuids werd de stress steeds erger. Ik was niet zomaar aan het plannen. Ik was bang.
De dieperliggende oorzaak was perfectionisme en de angst om fouten te maken.
Ik wilde perfect zijn. Ik wilde alles goed doen. Ik wilde alles loslaten voor Jezus en Hem volledig volgen. En in veel opzichten was dat verlangen oprecht. We groeiden geestelijk. We zagen hoe God ons onderdak bood. We hadden een plek om te slapen. We hadden te eten.
Maar vaak hadden we geen volle portemonnee.
En dat bracht iets in me aan het licht.
God leerde me dat overgave niet alleen betekent dat je bezittingen opgeeft. Het betekent ook dat je de illusie loslaat dat je jezelf kunt beschermen door alles onder controle te houden.
Controle begint vaak als een zoektocht naar veiligheid.
De meeste mensen worden niet controlerend omdat ze van stress genieten. Controle begint meestal als een manier om zich veilig te voelen.
Wanneer het leven onzeker aanvoelt, zoekt de geest naar iets waar hij grip op kan krijgen. Voor de een is dat misschien de agenda. Voor de ander is dat geld. Voor weer een ander is het misschien eten, bewegen, schoonmaken, relaties of spirituele ontwikkeling.
De gedachte erachter is vaak simpel:
“Als ik dit ene ding perfect voor elkaar krijg, komt het misschien wel goed.”
Die gedachte kan krachtig worden. Ze kan bijna heilig aanvoelen, vooral wanneer controle verbonden is aan goede dingen. Geld besparen is verstandig. Zorgvuldig eten kan verstandig zijn. Vooruit plannen is verstandig. Verantwoordelijkheid nemen is verstandig.
Maar wijsheid en vrees brengen niet dezelfde vruchten voort.
Wijsheid brengt standvastigheid. Angst brengt spanning.
Wijsheid kan rusten nadat het gedaan heeft wat nodig is. Angst blijft controleren, tellen, meten en piekeren.
Wijsheid zegt: "Ik zal trouw zijn met wat God me vandaag heeft gegeven." Angst zegt: "Als ik morgen nu niet draag, zal ik het niet overleven."
Dat verschil is belangrijk. Het uiterlijke gedrag kan een tijdje hetzelfde lijken, maar de innerlijke wereld is totaal anders. Iemand kan in alle rust geld sparen, of in paniek. Iemand kan met zorg eten, of onder een afwijzende houding. Iemand kan Jezus met vreugde volgen, of Hem volgen terwijl hij stiekem probeert zijn veiligheid te verzekeren.
Controle belooft vrede, maar schept meestal meer angst. Hoe harder ik probeerde de toekomst veilig te stellen, hoe fragieler die toekomst leek.
Perfectionisme kan een spirituele vermomming aannemen.
Perfectionisme is uitputtend omdat het nooit zegt: "Genoeg."
Het verschuift de lijn elke keer dat we die bereiken. Als we wat geld besparen, hadden we meer moeten besparen. Als we één verstandige keuze maken, hadden we er vijf moeten maken. Als we iets aan God overgeven, vraagt perfectionisme zich af waarom we dan nog steeds met angst worstelen.
Voor gelovigen kan perfectionisme bijzonder verwarrend zijn. We willen Jezus gehoorzamen. We willen leven met open handen. We willen trouw, vrijgevig, puur en vol vertrouwen zijn. Dat zijn goede verlangens.
Maar angst kan zelfs een goed voornemen omzetten in druk.
Jezus vertelde ooit aan een rijke jongeman dat hij, als hij volmaakt wilde zijn, zijn bezittingen moest verkopen, aan de armen moest geven en Hem moest volgen. Dat verhaal kan je diep raken. Voor sommigen wordt het een uitnodiging tot vrijheid. Voor anderen kan het een nieuwe maatstaf worden.
“Ik moet alles opgeven.”
“Ik mag nooit bang zijn.”
“Ik moet bewijzen dat ik God vertrouw.”
“Als ik me nog steeds angstig voel, faal ik blijkbaar.”
Dat is niet de stem van de Goede Herder.
Jezus roept ons inderdaad op tot overgave. Hij vraagt om ons hele leven. Hij leidt ons weg van valse zekerheid. Maar Hij drijft Zijn kinderen niet weg met vijandige stemmen. Hij dwingt ons niet tot vertrouwen door ons te beschamen. Hij nodigt uit, corrigeert, onderwijst en draagt ons.
Er is een verschil tussen veroordeling en beschuldiging.
Overtuiging is concreet en hoopvol. Het trekt ons naar God toe.
Een beschuldiging is vaag en verpletterend. Het drijft ons in de schuilplaats.
Overtuiging kan zeggen: "Je klampt je vast aan geld omdat je bang bent. Kom naar Mij." Beschuldiging kan zeggen: "Je bent een vreselijke gelovige. Je zult het nooit leren. God moet wel teleurgesteld in je zijn."
De ene leidt tot bekentenis en rust. De andere leidt tot meer controle.
Het leren erkennen van die verschillen is onderdeel geweest van het leren om in vrijheid te leven.
God kan voorzien zonder ons de zekerheid te geven die we wensen.
Dit is een van de moeilijkste lessen.
God voorziet, maar Hij voorziet niet altijd in de vorm die wij verkiezen.
Ik wilde dat mijn financiële situatie eruitzag als een goed gevulde portemonnee. Ik wilde genoeg opzij hebben gezet, zodat ik me niet kwetsbaar hoefde te voelen. Ik wilde zichtbaar bewijs hebben dat ik voor morgen gedekt was. Dan kon ik ontspannen.
Maar vaak zorgde God anders.
Een plek om te verblijven.
Het eten van de dag.
Hulp op het juiste moment.
Kracht voor de volgende stap.
Grace toen het plan veranderde.
Die geschenken waren echt. Het waren geen mindere vormen van zorg. Toch dwongen ze me de vraag onder ogen te zien: vertrouw ik God alleen als ik de voorziening van tevoren kan zien?
De Israëlieten leerden een soortgelijke les in de woestijn. Er kwam dagelijks manna. Ze konden het niet voor de hele reis opslaan. Ze moesten brood voor vandaag aannemen en op God vertrouwen voor morgen.
Die dagelijkse afhankelijkheid kan ongemakkelijk aanvoelen. Het laat zien hoezeer we de voorkeur geven aan reserves boven vertrouwen. Het toont aan hoe snel we zegeningen gebruiken als schild tegen de noodzaak om God nodig te hebben.
Geld is niet slecht. Plannen maken is niet verkeerd. Sparen kan een geschenk zijn. Maar geen enkel bedrag kan de eeuwige Vader worden. Geen enkel budget kan ons vasthouden zoals God ons vasthoudt. Geen enkele volledige rekening kan beloven wat alleen God kan beloven.
Deuteronomium 33:27 zegt dat de eeuwige God onze toevlucht is, en dat Zijn eeuwige armen onder ons zijn.
Dat beeld is zowel teder als krachtig. God staat niet alleen maar in de buurt met raad. Zijn armen zijn onder ons. Voordat we vallen, is Hij er al. Voordat we het probleem oplossen, is Hij er al. Voordat we ons moedig voelen, houdt Hij ons al vast.
Open handen worden aangeleerd door dagelijkse oefening.
Het loslaten van controle gebeurt zelden in één keer. Het wordt meestal in kleine stapjes geleerd, door het vele malen te herhalen.
Open handen betekenen niet passief zijn. Ze betekenen niet dat we stoppen met geven om anderen, stoppen met werken of stoppen met het maken van verstandige keuzes. Open handen betekenen dat we stoppen met doen alsof we God zijn.
We maken nog steeds een budget. We bereiden nog steeds maaltijden. We zoeken nog steeds hulp. We nemen nog steeds beslissingen. Maar we doen deze dingen als kinderen, niet als wezen.
Een weeskind zegt vanuit zijn/haar gevoelens: "Niemand zal voor me zorgen, dus ik moet alles zelf regelen."
Een kinderlijke geest zegt: "Ik heb een Vader, dus ik kan vandaag trouw zijn en Hem vertrouwen met dingen die ik zelf niet kan vasthouden."
Die verandering kan tijd kosten. Angst verdwijnt misschien niet van de ene op de andere dag. De oude stemmen kunnen terugkeren. Het lichaam kan nog steeds reageren op onzekerheid. De geest kan nog steeds naar controle verlangen.
Als dat gebeurt, is zelfveroordeling niet het antwoord. Het antwoord is terugkeer.
Steeds weer keren we terug naar de Vader.
We kunnen eenvoudige gebeden bidden, zoals:
“Vader, ik ben bang, maar ik kies ervoor om deze angst naar U te brengen.”
"Jezus, laat me zien welke verantwoordelijkheid vandaag op mij rust en wat ik in mijn eentje probeer te dragen."
“Heilige Geest, help me het verschil te herkennen tussen wijsheid en paniek.”
“Heer, leer mij om met open handen te leven.”
Soms betekent overgave iets weggeven. Soms betekent het een maaltijd eten zonder jezelf in gedachten te straffen. Soms betekent het een rekening betalen en weigeren in een neerwaartse spiraal terecht te komen. Soms betekent het om hulp vragen. Soms betekent het rusten terwijl er nog meer te doen is.
Volgens Control moet rust verdiend worden.
God zegt dat rust een onderdeel is van vertrouwen.
De stemmen van schuld krijgen niet het laatste woord.
Een van de pijnlijkste aspecten van controle is het innerlijke commentaar dat ermee gepaard gaat.
“Je had beter moeten weten.”
“Je hebt te veel uitgegeven.”
“Je hebt te veel gegeten.”
“Je hebt niet genoeg gespaard.”
“Je bent niet spiritueel genoeg.”
“Je faalt opnieuw.”
Deze stemmen kunnen krachtig overkomen omdat ze dringend klinken. Ze eisen onmiddellijke gehoorzaamheid. Ze creëren druk, en druk kan aanvoelen als de waarheid.
Maar schuld is niet altijd de waarheid.
De Heilige Geest kan ons terechtwijzen, maar Hij kwelt ons niet. Hij kan zonde, angst of ongeloof aan het licht brengen, maar Hij doet dat om te genezen en te herstellen. Gods terechtwijzing is streng, maar nooit wreed.
Wanneer vijandige gedachten ons beschuldigen, kunnen we ze met de waarheid beantwoorden.
Geen luide, dramatische waarheid. Gewoon de waarheid.
“Ik ben niet mijn angst.”
“Ik mag om hulp vragen.”
“God is mijn Vader.”
“Ik kan verantwoordelijk handelen zonder me door paniek te laten leiden.”
“Jezus geeft me les.”
“Ik hoef liefde niet te verdienen door perfect te zijn.”
Dit is geen ontkenning. Het is geestelijk verzet. Het is weigeren om ons door angst te laten leiden.
Een hart dat door angst gevormd is, zal altijd meer controle eisen. Een hart dat door de Vader wordt omarmd, kan langzaam vrede leren.
Volledig op God vertrouwen betekent niet dat je onbevreesd moet zijn.
Veel mensen denken dat vertrouwen betekent dat je je altijd kalm voelt. Als ze zich angstig voelen, nemen ze aan dat ze God niet vertrouwen.
Maar vertrouwen wordt vaak getoond terwijl er nog steeds angst aanwezig is.
Vertrouwen is de volgende stap vol vertrouwen zetten, zelfs met trillende handen. Vertrouwen is bidden voordat je de cijfers nog eens controleert. Vertrouwen is voedsel als een geschenk ontvangen in plaats van als een bedreiging. Vertrouwen is een verstandig plan maken en vervolgens weigeren dat plan te aanbidden.
Vertrouwen is ook eerlijkheid.
God heeft er geen baat bij als we doen alsof. We kunnen Hem de waarheid vertellen.
“Heer, ik wil U vertrouwen, maar ik ben bang.”
"Vader, ik geloof dat U voorziet, maar ik wil er toch een zichtbaar bewijs van zien."
“Jezus, ik wil U volgen, maar ik wil ook de controle behouden.”
Deze gebeden zijn geen mislukkingen. Het zijn openingen. Ze brengen de verborgen strijd aan het licht, waar genade haar kan ontmoeten.
Loslaten van controle en volledig op God vertrouwen is geen eenmalige les die we onder de knie krijgen. Het is een levenslange reis met een trouwe Vader. Elk seizoen onthult nieuwe plekken waar we onze handen weer verkrampten. Elk seizoen onthult ook meer van Gods geduld.
Hij schaamt ons er niet voor dat we het opnieuw moeten leren.
Hij nodigt ons steeds weer uit om dieper te gaan.
Waar zou God om jouw open handen vragen?
De vraag is niet alleen: "Wat moet ik opgeven?"
Een betere vraag zou kunnen zijn: "Waar probeer ik me veilig te voelen zonder op God te vertrouwen?"
Misschien gaat het om geld.
Misschien is het eten.
Misschien ligt het aan je lichaam.
Misschien ligt het aan je reputatie.
Misschien is het wel jouw huis.
Misschien is het wel jouw toekomst.
Misschien heeft hij wel gelijk.
Misschien is het wel het nooit maken van fouten.
God vraagt misschien niet aan iedereen om hetzelfde op dezelfde manier los te laten. Maar Hij vraagt wel aan ieder hart om zijn valse toevluchtsoorden op te geven.
Deze overgave is geen zinloos verlies. Het is een ruil.
We laten de verstikkende greep van de angst los en ontvangen de zorg van de Vader.
We laten perfectionisme los en ontvangen genade.
We laten de beschuldigingen varen en we ontvangen de stem van de Herder.
We laten morgen los en ontvangen genade voor vandaag.
De eeuwige God is nog steeds onze toevlucht. Zijn eeuwige armen omarmen ons nog steeds.
Zet dus een kleine stap. Open je handen. Benoem de plek waar controle een zware last is geworden. Breng het eerlijk voor Jezus.
Hij wacht niet om je te veroordelen.
Hij is bereid je te leren hoe je kunt vertrouwen, hoe je kunt rusten en hoe je kunt leven als een geliefd kind onder de hoede van de Vader.






Comments